گریت به حالم

گریت به حالم

کوه و در و دشت از این جدایی مینالد از غم این دل دمادم

فردا کجایی سفر بخیر مسافر من گریه نکن به خاطر من

باران می بارد امشب دلم غم دارد امشب آرام جان خسته ره می سپارد در نگاهت مانده چشمت شاید از فکر سفر بر گردی امشب از تو دارم یادگاری سردی این بوسه را پیوسته بر لب قطره قطره اشک چشمم می چکد با نم نم باران به دامت بسته ای بال سفر را با تو ای عاشق ک ترین بد کرده ام را 

رنگ چشمت رنگ دریا سینه من دشت غم ها یادم آید زیر باران با تو بودن با تو تنها زیر باران با تو بودم زیر باران با تو تنها

  باران می بارد امشب دلم غم دارد امشب آرام جان خسته ره می سپارد امشب  این کلام آخرینت برده میل زندگی را از سر من گفته ای شاید بیایی از سفر اما نمی شود باور من رفتنت را کرده باور التماسم را ببین در این نگاهت زیر باران گریه کردم بلکه باران شوید از جانم  گناهم این کلام آخرینت برده میل زندگی را از سر من

 

 

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم                         

   ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم    

شهره ی شهر مشو تا ننهم سر در کوه         

  شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر    

     سر نکش تا نکشد سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم                 

طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

رخ بر افروز که فارغ کنی از برگ گلم 

               قد بر افراز که از سرو کنی آزادم

یا بیگانه مشو تا نبری از خویشم                   

   غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

نوشته شده توسط سهراب در چهارشنبه دهم بهمن 1386 ساعت 15:52 | لینک ثابت |